Eleksyon 2016: Ang Bayan kontra sa Nacion

Sa gitna ng isang magulo at nakaka-litong eleksyon sa Pilipinas, ang isang masusing pag-aaral tungkol sa kasaysayan ng bansa — mula sa mata ng mga Pilipino at hindi ng mga dayuhan — ang maaaring magbigay kasagutan sa lahat ng mga tanong.

 

John Gabriel Pabico Lalu  |  Editor-in-chief, The Muralla

 

(Huli sa dalawang parte)

 

SA KAUNA-UNAHANG PAGKAKATAON, nagkaroon ng malawak na talakayan, bagamat paminsan ay bangayan, patungkol sa eleksyon sa Pilipinas.  Maaaring sabihin na oo, pinag-uusapan naman talaga ng mga Pilipino — ng mga mag-asawa, magkasintahan, magkapatid, magkaibigan, magkaklase — ang kahihinatnan ng isang eleksyon.  Nanonood din naman ang mga tao ng mga balita at debate sa telebisyon, kaya imposibleng hindi iniintindi ng Pilipino ang pulitika.

Pero ngayon lang kasi nagkaroon ng pagkakataon ang mga tao na sumang-ayon o umalma sa mga balitang nakikita, nababasa, o naririnig nila.  Sa mass communication o mass media kasi, mababa ang chance of feedback o ‘yong pagkakataon ng audience na makapagparating ng saloobin.

Kung gagamitin ang theory ni Berlo tungkol sa pakikipagtalakayan; ang sender ay ang mga media companies (ABS-CBN, GMA7, TV5, CNN PH), ang message ay ang pagpili sa tamang kandidato; ang channel ay ang television sets niyo; at ang receiver ay ang mga manonood.

Binago ‘yan ng new media, o ng internet.  Dahil mabilis ang palitan ng impormasyon at ng mensahe, nagkaroon ng kapangyarihan ang mga tao na magsalita tunkgol sa isang issue — kaya naman naglipana ang mga diskusyon sa social networking sites sa kung sino ang mas magaling sa mga kandidato.  Hindi bago ang batuhan ng putik tuwing eleksyon, pero mas malawakan ang siraan ngayong 45% na ang internet pentration sa bansa — mula Luzon hangang Mindanao ang sigawan.

Pero kahit pa gaano ka-unlad ang technology ng eleksyon, mula sa automated elections hanggang sa citizen journalism gamit ang mga smartphones, ang lahat ng kaguluhan ay sanhi ng isang matagal nang hidwaan sa pagitan ng mga Pilipino.

Ang problema lang, iilan lamang ang nakaka-alam o nakakakita sa problemang ito.

 

Ang dambuhalang pagkakahating pangkalinangan

Maraming mga tanong: bakit nga ba malakas ang hatak ni Jejomar Binay, lalo na ni Rodrigo Duterte, sa masa?  Bakit parang pang-mayaman ang pakikipag-usap ni Mar Roxas, Grace Poe, at ni Miriam Defensor-Santiago?  Bakit malaking bagay ang educational attainment para kay Roxas at Defensor?  Bakit mahirap pa rin ang tingin ni Binay sa sarili niya, kahit pa gaano siya ka-yaman?  At bakit mahirap ang tingin ng marami kay Duterte, samantalang ang ordinaryong Pilipino ay hindi kailanman makakahawak ng milyon-milyong salapi?

Sa lahat ng tanong, dalawa lamang ang sagot:  kaya malakas ang hatak ni Binay at Duterte sa masa, at ang pagiging “mahirap” ang packaging nila, ay dahil sa si Andres Bonifacio, na medyo mayaman din naman, ay palaging minamaliit ng mayayaman, ngunit palagi namang minamahal ng masa.

Kaya pang-mayaman ang dila ni Roxas, Poe, at Santiago, at malaking bagay ang educational attainment para sa kanila, ay dahil si Jose Rizal ay nagsulat ng kanyang mga obra gamit ang isang banyagang salita, at ang pinaka-importanteng bagay para sa kanya ay edukasyon.

Lingid sa kaalaman ng marami na ang problema at puna na hinarap ni Bonifacio at ni Rizal noon ay buhay pa rin sa makabagong panahon.  Ang mga kritikismo na ibinabato sa dalawang ito, ay binabato pa rin naman hanggang ngayon.

At halos pareho lang naman ang aspeto ng lipunan noon at sa kasalukuyan.

Ayon kay Dr. Zeus A. Salazar, isa sa mga nangungunang historian ng bansa, at sa iba pang propesor na nagtuturo ng Bagong Kasaysayan o ng Pang-tayong Pananaw, mayroong dalawang nagbabangaang pwersa sa lipunang ito.  Nandito ang Bayan o ang masa na mai-uugat pa sa Katipunan na binuo nila Bonifacio, Emilio Jacinto, Ladislao Diwa at iba pa (Kataas-taasan, Kagalang-galangan, Katipunan ng mga Anak ng Bayan); at ang Nacion, na nagmumula sa mga elite at sa linya ng mga ilustrado katulad nila Rizal, Graciano Lopez Jaena, Marcelo H. del Pilar, at marami pa.

Kung pagbabasihan ang konsepto ni Salazar, ang Kasaysayang Kapilipinuhan: Bagong Balangkas (makukuha sa bagongkasaysayan.org), nagmula ang ideya ng isang bayan sa mga nabuong pamayanan sa iba’t-ibang bahagi ng bansa, bago pa man dumating ang mga Kastila.  Mula sa mga simpleng balangay, nagkakasundo ang mga datu upang bumuo ng isang alyansa, o ng isang bayan.

Nang mapasailalim ng Espanya ang Pilipinas, nagulo ang nasabing sistema — sapagkat ang mga Kastila ang namuno sa pulitikal na aspeto ng pamumuhay ng mga Indio.  Sinubukang buhayin ni Bonifacio ang kaisipang Bayan (Haring Bayang Katagalugan) sa anyo ng Katipunan, sa pamamagitan ng isang himagsikan, upang kumawala sa pagiging isang kolonya.  Ang mga batas (Kartilya ng Katipunan) na ginamit ni Bonifacio at Jacinto ay naaayon sa mga kaugalian ng mga sinaunang Pilipino.

Sa kabilang banda, nabuhay ang konspetong Nacion sa paglalayon ng mga ilustrado na ayusin, imbis na baguhin, ang sistema ng Espanya.  Dapat tandaan na bagamat sinasabi ni Rizal na gusto niya ring maging malaya mula sa conquistadores, ang ipinaglaban niya sa Madrid ay para sa anexacion o ang pagiging opisyal na probinsya ng Pilpinas ng Espanya.  Gusto ni Rizal at ng kanyang mga kasama ng pantay na karapatan sa pagitan ng mga Kastila at Indio, at representasyon sa Cortes ng Espanya.

Bagamat tinitingala ni Bonifacio at ng Bayan si Rizal dahil sa pagbibigay ng inspirasyon upang tuluyan nang mag-aklas, kapuna-puna ang pagkakaroon ng pagtingin sa Espanya dahil sa oportunidad na ibinigay sa mga ilustrado para makapag-aral sa ibang bansa.  Kapuna-puna rin na habang naghihirap ang maraming tao sa Pilipinas ay marangya ang buhay ng maraming miyembro ng Nacion sa Espanya.

Iniisip naman ng mga ilustrado na masyadong padalos-dalos at nagpapadala sa emosyon ang mga nasa Bayan, samantalang pwede namang magkompromiso.  Dahil sa nakapag-aral sila sa magagandang unibersidad, pakiramdam ng mga nasa Nacion ay dapat lamang na makinig ang mga tao sa kanila, at sumunod sa mga desisyon nila.  Katulad nang magbigay ng anyaya si Bonifacio na itakas si Rizal mula sa Dapitan: si Rizal ang nasunod, dahil sa paniniwala niya, hindi pa handa ang bansa para sa isang malaking digmaan.

 

Eh ano ngayon?

Kung ganito nga ang lipunan ng bansang ito, ano pa ba ang pwedeng gawin para mapag-isa ang Bayan at ang Nacion?

Dapat tandaan na wala pa man ang kaisipang Nacion ay buo na ang Pamayanan at ang Bayan.  Ang problema lamang, dahil sa pagmamaliit ng mga dayuhan sa katutubong kultura (hindi lamang ng Pilipinas kundi pati ng buong Asya at silangan), sinubukan ng mga tao na maging katulad ng Kastila o ng mga kanluranin.  Ang pananamit, musika, sayaw, kaisipan ay kapara na ng sa kanluran.  Si Rizal ay maituturing na “Filipino”, sapagkat ang mga Filipino ng panahong iyon ay ang mga Kastilang ipinanganak sa kapuluang ito.

Mas Kastila si Rizal kaysa sa pagiging Tagalog niya.  Si Bonifacio ang totoong Tagalong, o Pilipino — sumulat gamit ang wika niya, pinag-aralan ang sining niya.  Bakit nga ba sumisigaw ng “Ang tao, ang bayan, ngayon ay lumalaban” ang mga aktibista?  Bakit naging sukatan ng katalinuhan ang pagiging isang abugado?

Marahil ay dapat tignan ang mga pangyayari sa buhay ni Bonifacio para masagot ang mga tanong.  Mayroong laban ang Bayan sa kasalukuyan, na katulad din ng pakikibaka ni Bonifacio — ang pag-aaklas kontra sa kahirapan at kagutuman, at sa pagmamaliit ng ibang miyembro ng nacion.  Kapara ito ng paghamak kay Bonifacio nang maihalal siya bilang Sekretarya ng Interior sa Tejeros Convention: ang kailangan, di umano, ay isang matalinong abugado, at hindi si Bonifacio ‘yon (dahil hindi naman siya aral ng pormal).

Ito mismo ang paliwanag kung bakit ang masa ay nasa likod ni Duterte at Binay, at bakit ang mga estudyante at mga intelektwal ang pawang sumusuporta kay Roxas, Poe, at Santiago.  Si Duterte ay nagbibigay ng pangako ng isang magandang kinabukasan, matapos ang pamumuno ng isang elite, na para sa karamihan ay wala hindi naman nagbunga ng maganda.  Si Binay, nagsasabi na kaya niyang ayusin ang problema, bilang isang taong nanggaling sa hirap.  Takot ang mga negosyante na suportahan ang kandidatura ng dalawa, sa kadahilanang populist o maka-masa ang plataporma nila — at walang basehan o kasiguraduhan na aandar ang mga plano nila.

Si Roxas ay nagsasabi na itutuloy ang pagpapa-unlad sa ekonomiya, habang ang iyak ng masa ay ang mga nasa nacion lang ang pawang nakakaramdam.  Si Poe, na nagsusulong ng sabay-sabay na pag-unlad, ay hindi sigurado sa pagtanggal ng contractualization na umaapi sa mahihirap.  Si Santiago, ibinabalandra ang kanyang mga napag-aralan habang minamaliit ang mga hindi nakapag-aral, sa pamamagitan ng pagsasabi na mas mahalaga ang boto ng mga edukado.

Ibig sabihin ba nito ay palaging matapang, mapagmahal sa bayan at sa mahihirap ngunit padaskol-daskol, marahas, at hindi nag-iisip ng mabuti ang Bayan at si Bonifacio?  Ibig sabihin ba nito ay palaging mapanuri, lohikal, ngunit makasarili at ganid ang Nacion at si Rizal?

Hindi ba maaaring misrepresented lamang ang mga lider ng bawat paksyon?  Kung pag-uusapan ang galing at moralidad, at kung pamantayan si Bonifacio bilang pinuno ng Bayan, at si Rizal bilang utak ng Nacion, gaano ka-lapit o ka-layo ang mga kasalukuyang tumatakbong para maging pangulo?

Malapit ba si Duterte o si Binay sa pagiging katulad ni Bonifacio?  Si Roxas, si Poe o si Santiago ba ay kapara ni Rizal?

Naniniwala ang mga dalubhasa na darating ang panahon at mangingibabaw muli ang Bayan.  Pero kung sila ang kandidato ng mga nasabing ideya, mukhang matagal pa bago mabuhay ang Haring Katagalugan.  Pero magiging mabuti rin nga ba kung ipagpapaliban ang pagbabalik ng Bayan at bumoto ng kandidatong mula sa Nacion?

Vote wisely.

Ang eleksyon bilang isang mensahero

Parang mas maraming tanong kaysa sagot, at mas maraming problema kaysa solusyon ang ipinakita ng magulong pangangampanya at mas malawak na paggamit ng social networking sites.

 

John Gabriel Pabico Lalu  |  Editor-in-chief, The Muralla

(Una sa dalawang parte)

 

PARA SA KARANIWANG PILIPINONG “NETIZEN” — ang katawagan sa mga taong madalas na gumamit ng internet — madaling makalimutan kung gaano nga ba ka-importante ang technology.  Malaki ang magbabago sa kasalukuyang katayuan ng Pilipinas kung sakaling mayroon nang social media sa ilang piling pangyayari sa kasaysayan ng bansa.  Halimbawa, kung sakaling mayroon nang Facebook at Twitter noon sa Maynila habang idinedeklara ni Dating Pangulong Ferdinand Marcos ang Batas Militar, baka hindi nagtagal ay mayroong mga pagkilos ang nabuo para tuligsain ang hakbang ng nasabing dating presidente.

Syempre, haka-haka lamang ito.  Pero ito, hindi basta hinuha lamang: malaki ang tulong na naibibigay ng internet.  Madali nang magsaliksik, madali nang gumawa ng mga papeles at artikulo.  Kung dati ay kailangan pang gumamit ng pagkarami-raming papel at gumastos ng maraming pera para maipadala ang mensahe mula sa Maynila patungong Cebu, Davao, o sa ibang bansa, ngayon ay sa pamamagitan ng electronic mail o e-mail, at ng real-time messaging o chat, mabilis at matipid ang talakayan.

Ito na siguro ang pinaka-magandang regalo, sa ngayon, ng sinasabing digital age.  Madaling naiuugnay ng internet ang mga pamilya na nasa ibang lugar, mga magkaibigan, mga magka-babayan, at mga tao mula sa iba’t-ibang lugar sa mundo.  Bagamat sa ngayon ay hindi pa buong-buo ang internet penetration sa Pilipinas, o ‘yong paglawak ng paggamit sa internet, importante ito para sa pagbuo ng isang bansa.  Nagkakaroon ng boses ang mga taong hindi mo inakalang makakausap mo dahil sa pisikal na pagkakalayo.

Kaya naman bago magsimula ang sinasabing election season sa Pilipinas (na madalas ay isang taon bago ang mismong araw ng eleksyon), maraming political analysts, social scientists, public relations managers at information technology (IT) experts ang nagsabi na malaking bagay ang mabisang paggamit ng social networking sites para sa kampanya.

At bakit nga naman hindi?  Lagpas sa kalahati ng mga rehistradong botante, ayon sa isang census ng National Statistics Office (NSO), ay nasa edad 18 hanggang 45 — na siyang karaniwang edad ng mga taong mayroong Facebook o Twitter account.  Kung ang isang kandidato ay kukuha ng isang tao na bihasa sa komunikasyon, gamit ang isang matipid na pamamaraan katulad ng Facebook posts, tiyak na tataas ang tsansya niyang manalo — lalo na at hindi naman sakop ng air time limitations ang post sa Facebook, Twitter, Instagram at YouTube.

Ang problema lang, sa sobrang galing ng mga spin doctors o ‘yong mga PR managers ng isang kandidato, madalas, ang pangangampanya ay nagiging black propaganda.

Pero ang mas malalalang problema?  Madaling maniwala ang mga Pilipino sa sabi-sabi.  Sa madaling salita, dinadala ng mga tao ang pagiging tsimoso sa pulitika.

 

Ang mapanghusgang lipunan

Sa panimula ng bawat episode ng Kontrabando, ang satirical news program ng TV5, binabanggit ng mga host na ang programa ay “para sa mga mang-mang, utak-biya, at mapanghusgang lipunan ng social media”.  Bagamat nakakatawa ang pamamaraan ng pagbabalita nila Lourd de Veyra, Jun Sabayton, Ramon Bautista at RA Rivera, malaman ang dahilan kung bakit tahasan ang pagsasalita nila laban sa kamang-mangan na kitang-kita sa ng maraming Pilipino sa cyberspace.

Ayon kay Rivera at Bautista, malaki ang problema ng bansa pagdating sa pag-alam ng katotohanan.  Sa isang panayam ng The Muralla sa apat na host, sinasabi nila na hirap ang mga tao na alamin ang satire news at ang totoong balita — at sa gano’ng dahilan, hirap din ang mga botante na makita ang totoo sa pagitan ng samu’t saring impormasyon mula sa mga nag-uumpugang kandidato.

Isang magandang halimbawa marahil ang paghingi ng mga tao ng donasyon para sa patay at sa pag-aaral mula kay Sabayton, na siyang sentro ng kampanya ng TV5 para sa voter education.  Sa programang BAYAW Party-list, kung saan si tumatakbo sa pagka-pangulo si Sabayton — bilang si “Bayaw” — ipinapakita ng TV5 ang pagkibit-balikat ng mga Pilipino sa masasamang kaugalian ng mga pulitiko.  At dahil sa hindi alam ng mga tao ang konsepto ng isang satire, inakala ng mga tao na totoong kandidato si Sabayton sa eleksyon sa Mayo 2016 — na nagtulak sa TV5 na gumawa ng isang maikling paglilinaw tungkol sa ginagampanang pagkatao ni Sabayton.

“Noong una, mayroon talagang mga pumupunta dito, nanghihingi ng abuloy para sa patay,” sabi ni Rivera.  “Akala nila talagang tatakbo si Jun (Sabayton).  Pero ‘nong tumagal na-realize din naman nila na satire lang ‘yon, at hindi ‘yon totoo.”

“Mabuti na rin ‘yon nasasanay sila sa satire, para hindi sila mang-mang sa mga kumakalat sa internet,” dagdag ni Bautista.

Sa sobrang daming biyaya na nakukuha ng mga Pilipino mula sa internet, hindi naiisip ng iba na maaaring mali ang impormasyon na nasasagap nila.  Hindi sumagi sa utak nila na pwedeng gamitin ng mga tao ang internet para magpakalat ng maling impormasyon.  Hindi naisip ng ibang mga Pilipino na maaaring propaganda lamang ang mga litrato na may quotation mula sa isang sikat at respetadong tao o kandidato.  Hindi nila naisip na sa likod ng katatawanan na dala ng mga memes, maaaring ginagamit ito lamang para magbato ng putik.

Nakakalungkot isipin na sa dami ng beses na na-loko ang mga Pilipino, hanggang ngayon, marami pa rin ang uto-uto.  Marami ang mang-mang at utak-biya.  Marami ang impulsive: kung ano ang makita nila, kung ano ang maisip nila, ipo-post agad sa Facebook nang wala man lamang paniniguro kung tama at totoo ba ang basehan ng impormasyong nakalap.  Totoo na mapanghusga ang social media — napakadali para sa mga tao na magsalita para sa kanilang ikabubuti, nang hindi man lang iniisip ang kapakanan ng iba.

 

Ang bala ni Digong

Bago pa man magsimula ang kampanya para sa eleksyon, inakala ng mga IT experts at social at political analysts na si Senadora Miriam Defensor-Santiago ang angat sa social media realm, dahil na rin sa pagiging malapit niya sa kabataan.  Tuwang-tuwa ang mga mag-aaral sa mga iba’t-ibang unibersidad sa bansa sa tuwing magsasalita sa kanila si Santiago, dahil hindi naging hadlang ang katandaan nito sa pagiging “in” pagdating sa trip ng mga bata.  Aliw na aliw ang mga netizens sa dalawang bagong libro ni Santiago, at sa mga pick-up lines niya na ginawang memes (ang iba ay hindi naman sa kanya, pero akala ng mga tao ay siya ang gumawa).

Pero lumalabas na mas maraming mga tao sa social networking sites ang pabor kay Davao City Mayor Rodrigo Duterte.  Maaaring si Santiago pa rin ang nasa puso ng mga mag-aaral sa kolehiyo, pero hindi nagpapahuli si Duterte — at isa pa, hindi naman lahat ng mga estudyante ay nasa loob ng mga unibersidad.  Sa kasalukuyan, mayroong 2.78 million Facebook likes ang official page ni Duterte.  Bagamat mas mataas ang numerong ito kaysa sa kandidato ng administrasyon na si Mar Roxas (1.43 million likes) at kay Jejomar Binay (2.70 million likes), mas mababa ito kumpara kay Grace Poe (3.08 million likes) at kay Santiago (3.58 million likes).  Pero ang mga taong hayagang nakikipag-away o nangangampanya para sa kanilang paniniwala ay ang mga taga-sunod ni Duterte.

Hawak ni Duterte ang masa, at kinakabahan ang administrasyon sa pagbabago ng timpla ng mga tao.  Hiningi ni Roxas ang “pagkakaisa” sa pagitan nila ni Poe, upang matalo si Duterte — ang huling kandidato na nagbigay ng intensyong tumakbo sa pagka-presidente.  Kinakabahan ang administrasyon sa kahihinatnan ng isang pamahalaang pinamumunuan ni Duterte, habang sa totoo lang ay ang makinarya ay nasa kampo ni Roxas.

Kung sino man ang may hawak ng kampanya ni Duterte, siguradong bihasa siya, hindi lamang sa komunikasyon kung hindi pati na rin sa psychology.  Itong pag-angat ni Duterte sa mga surveys ay hindi lang naman dahil sa kasikatan niya bilang alkalde ng Davao.  Ito ay dahil sa desperasyon para sa pag-unlad.  Dahil hindi nagawang paunlarin ng administrasyong Aquino ang buhay ng ordinaryong Pilipino, humanap ang mga tao ng isang pulitiko na may nagawa na.  Inaakala nila na dahil maganda ang Davao, maaaring gawin ito sa buong bansa.  Magagawa nilang kapitan ang lahat ng tila masasamang kaugalian ni Duterte, basta magbago lamang ang takbo ng buhay nila.

Kumbaga, kapit sa patalim, desperasyon.  Pero kasabay ng pagkapit na ito ang pagiging hibang ng ilan sa mga katotohanan na nararapat din namang pag-aralan o paglaanan ng pansin.  Ginamit ng kampo ni Duterte ang kawalang pag-asa ng mga tao para siya ang suportahan.  Hindi sa masama talaga si Duterte o hindi totoo ang mga sinasabi niya — dahil ano ba namang malay ng mga kritiko niya, at maging maayos ang sitwasyon ng bansa sa ilalim ng pamumuno niya?

Pero lumikha ng isang infallible figure o hindi nagkakamaling nilalang ang taumbayan, sa katauhan ni Duterte.  Sa dinami-dami ng maling ginawa ng alkalde, nandoon pa rin ang mga taong sumusuporta sa kanya.  Madaling intindihin ‘yon, pero ang ipagtanggol siya ng sobra — at ang punain ng sobra ang kanyang mga kalaban — ay pagiging mapanghusga, kahibangan, kamang-mangan.

 

Ang sariling kapakanan

Madaling ipaliwanag kung bakit sa dami ng problema na dumating sa Pilipinas, napaka-tagal bago kumilos ang nakararami.  Kung bakit ba nagtagal ng 300 taon ang mga Kastila, 40 sa mga Amerikano, 20 sa mga Marcos, ay dahil sa pagiging maka-sarili ng maraming Pilipino.  Isang magandang halimbawa ang naging sagot ng Spokesperson at Director ng Education and Information Division ng Commission on Elections (Comelec) na si James Jimenez tungkol sa pagsugpo sa premature campaigning, noong naka-panayam siya ng editors ng The Muralla:

“Ang problema kasi sa Pilipinas, galit ang mga botante sa premature campaigning, pero sa premature campaigning lang ng kalaban ng mga manok nila,” sabi ni Jimenez.  “Kaya wala kang makuhang traction kapag ito ang pinag-uusapan, kasi hindi tinutuligsa ng mga supporter ng isang kandidato ang mga mali niya.”

Mukhang kulang talaga ang maraming Pilipino sa tapang, para kontrahin ang agos.  Kung kokontrahin naman ang agos, palaging “with reservations”.  Palaging lesser evil ang pipiliin o ang gagawin.  Sabi nga sa pelikulang Heneral Luna, para manalo sa giyerang ito, kailangang “tumalon ng mga Pilipino sa kawalan” — ibig sabihin, kailangang lumampas sa pansariling kapakanan ang kilos ng mga Pilipino.  Hindi lang dapat ang sarili o ang pamilya ang iniisip sa tuwing gagawa ng hakbang.

Dahil galit ka sa adik, gusto mo ang kandidatong papatay ng adik?  Papaano na ang pamilya ng adik  na ‘yon?  Hindi na ba siya pwedeng magbago?  Dahil umunlad ang ekonomiya sa ilalim ng partido nila, ‘yon ang dapat iboto?  Papaano ang mga mahihirap na mamamatay pa rin nang dilat sa susunod na anim na taon?  Ayaw mo sa kandidatong nabansagang kurakot, at kulay magsasaka?  Papaano kung siya pala ang mag-aangat sa pamumuhay ng mga dukha?  Gusto mo sa Amerikanong kandidato, para siguradong may kakampi kapag nagka-gulo sa West Philippine Sea?  Papaano ang mga taong inabuso ng kaisipang kolonyal?

Papaano na lamang ang mga taong hindi nakikita ang mga Facebook posts tungkol sa eleksyon?  Ang mga tao na kahit kailan ay hindi pa nakaka-hawak ng computer o smart phone?

Hindi dapat bumoto ang Pilipino base nang dahil lamang sa pananaw niya, ay makakatulong ang kandidatong ito para sa pag-unlad niya.  Ang palaging tanong ay, sino ba ang kandidatong makakatulong sa iba pang mga Pilipino?

Losing that killer instinct

After the rumble, here is a Filipino saying that, well, Manny Pacquiao really lost that fight, and he might lose his upcoming fights if he does not realize what is wrong

John Gabriel Pabico-Lalu

IS IT THAT BAD TO KILL?  Natural law says so, and most of the world’s major religions says so.  At least one, which has the most number of followers, considers killing as a mortal sin.  According to the Bible, which are used by the Christians and Jews, the Ten Commandments, which were given to Moses on Mount Sinai, orders its people to refrain from killing.  Commandment number five says, “Thou shall not kill”.

Pretty ironic though: two important personalities whose stories are found on the same book –– who are actually Israel’s first two kings –– have claimed to have killed a lot of people.  The first king had killed so many, but the second king was said to have killed more.

What is more ironic is that the people in the book celebrated these statistics:

“As they danced, they sang: ‘Saul has slain his thousands, and David his tens of thousands.” (1 Samuel 18:7)

Do Bible verses make this article sound like a pastor’s sermon already?  Well, if you think so, you might have not heard Manny Pacquiao yet –– yes, the world’s one and only eight-division boxing champion, the Filipino jack-of-all-trades –– speak in front of crowds gathered not to witness his nut-cracking punches, but to hear him share the Word of God.

I can only imagine how Pacquiao has made a lot of people laugh or sigh as he always finds a way to inject Bible verses in every interview, no matter how irrelevant it is.  As if his entire life depended on a single book, or in the religion that he belongs to.

Yes, Pacquiao speaks and preaches the things stated in the Bible, as a testament to his renewed faith, while being a prized athlete.  Not bad at all, actually.

But aside from that, he also coaches and plays for an expansion team in the Philippine Basketball Association, drafts the laws of the land as the congressman of the lone district of Saranggani, features in a sports program in GMA-7, attends to different endorsements locally and internationally, records his own entrance song, all of these while training for a mega-fight against the best pound-for-pound, undefeated, defensive boxer in Floyd Mayweather.

It seems to that he moves in an entirely different timeline.

It’s not bad to be the best boxer in terms of a Bible quiz bee.  Sometimes though, it seems that the guy is losing his bearings.  Sure it is hard to fight a superbly-skilled boxer like Mayweather, and even harder to go up against the demands of the prima donna fighter.

But it might be safe enough to say that Pacquiao’s own enemy is himself, and the alleged shoulder injury that he incurred while he was training for the Fight of the Century.

When Pacquiao lost to Mayweather, it is his own doing.

The eye of the tiger

Last Sunday, GMA-7’s Kapuso Mo, Jessica Soho aired an interview where Pacquiao was shown a footage of his fight against a local boxer, years before his fame shot to a world-wide status.  In that fight, the young and struggling Pacquiao eliminated his opponent using his blazing hand speed and hammering power punches.  It seemed for a while that Pacquiao had the urge to kill his counterpart –– literally –– just to win the fight.

— Photo from HBO.com

Pacquiao never stopped punching, like a faster version of Nonito Donaire, until the referee called it a halt in just the second round.

Why Pacquiao became famous can be attributed to his fighting style: a fast-paced, power-packed punching exhibition coupled with a devil-may-care offensive strategy –– that is, if that can even be considered as a strategy at all.  Pacquiao used to be the typical reckless boxer: all offense, no defense, aside from lacking a strong right hand that should be his lead punch since he is a southpaw.

The defense and the strategy ultimately developed when he went to the Wild Card Gym.  Coach Freddie Roach transformed Pacquiao from being a devastating fighter to an assassin, an executioner, who had power on both hands.  The punching power was evident in his stoppage of Erik Morales in their second and third fight, and the famous second-round knockout of Ricky Hatton.

His foot speed also increased, an aspect which was obvious in the Pacquiao-De la Hoya fight, where the Filipino congressman would place five to eight consecutive punches in the face and the body of De la Hoya, and sneak away to his side afterwards, making it difficult for Golden Boy to connect.

These fights of Pacquiao were probably the highlights of his career, because after Hatton, Pacquiao was unable to completely knock any of his subsequent opponents, considering that his rise to fame can be attributed to his sensational wins via knockouts.

Larger than life

But actually, it should not be a problem if Pacquiao has not KO’d anyone since November 2009.

That should not give him nightmares: a masterful performance can be considered as a masterful performance even if it goes to the scorecards.  Pacquiao did not win on a knockdown when he was against Antonio Margarito, but the beating Margarito received was more than enough to give that fight to General Santos native.

The real problem is that of his last six fights, he lost three.  The results of two of these fights –– the Bradley and the Mayweather fight –– are probably debatable, but the sixth round knockout from Juan Manuel Marquez was without a doubt, convincing and scary.

He laid prone to the canvas for more than a minute –– unconscious.

Were the skill level and the over-all strength of his opponents a factor?  Yes, of course: Pacquiao started his professional career eight weight classes below his current division –– which is a more than fifty pounds increase in weight.  De la Hoya, Hatton, Joshua Clottey, Margarito, Shane Mosley, Timothy Bradley, and even Marquez and Mayweather were naturally bigger than Pacquiao.  It was always Pacquiao who had the disadvantage in size and wingspan.

Style makes fights too: Clottey, Bradley and Chris Algeri spent a lot of time moving away from a head-on confrontation with the Filipino boxer.

But if there is anybody who can easily negate a size disadvantage, it is Pacquiao.  So when Mayweather and Pacquiao faced last May 2, it is a wonder why the eight-division world champion was unable to threaten Mayweather gravely, or at least, cut the distance that the latter creates.

Alright, Mayweather is a defensive boxer, and his shoulder roll gave made it hard for Pacquiao to adjust.  That is, aside from the unethical yet legal tactics that Mayweather did in the fight (hugging/ clinching).

It is also true that Mayweather really moved away, or ran as if the Filipino fighter had a deadly disease.  But that is what he wanted to do: that is his strategy –– to run from Pacquiao’s punches which can damage him.  That is a hidden respect for the punching power that the Filipino boxer possesses.

It is important to note though that what Mayweather did was not just to move away: the evasion was his way of setting up his right hand.  And when Pacquiao lunges forward to hit Mayweather with his trademark left, it would be easy for the latter to counter with a right hook or a right straight.  Even Compubox stats say that Mayweather threw and landed more punches than Pacquiao.

Pacquiao “self-destructed”

Even before the fight, it was clear that Mayweather had the psychological edge over Pacquiao.  Roach and the rest of the team would always say that they are not intimidated by the taunts and demands of Mayweather, but they were.  Never mind if Mayweather played dirty, if referee Kenny Bayless did not officiated the bout properly, or if the judges scored the bout absurdly.

Manny Pacquiao played the fight that Floyd Mayweather wants.  Though both fighters possess quick hand speed and excellent footwork, the pace of the fight was slow, which benefits the counter-punching game plan of Mayweather.  It was a “come in, I’ll dodge and hit you right away” night for the American boxer.

Pacquiao and his fellow Filipinos lamented that you cannot catch and hit a moving target.  But how big is a side of the boxing ring? 23 feet?  In that bout, how many times was Mayweather caught in the ropes and in the corner?

The true problem is that Pacquiao did not catch Mayweather.  Remember what Joe Louis said?  You can run but you cannot hide.

Again, Pacquiao lost, and it is his own doing.  He cannot put his right jab forward to set his left hook because of the recurring injury.  By the time that he realized that he can use the right hand to feint and launch the left, Mayweather was well ahead in the scorecards.

But not just this fight: Pacquiao lost bouts since the day he made a movie, since the day he took his oath of office, since the day he immersed himself in a deeper brand of faith.  Again, not that being faithful is bad, because faith transcends through sports.  The NBA’s Most Valuable Player Stephen Curry, and Taiwanese-American Harvard standout Jeremy Lin, are devout Christians.  Footballer Tim Tebow is another example.  Kareem Abdul-Jabbar, the NBA all-time leader in points, is an outspoken Muslim.

But not in a brutal sport like boxing, which will contradict all the things that he preaches.  How would Pacquiao punch and pummel his opponent when he says, love your enemy?  How can Pacquiao get mad at Mayweather’s spy who revealed that he had a shoulder injury, when he remembers that he has to forgive as the heavenly Father does?

It seems that Pacquiao is dazed and out of focus.  The Manila Times columnist Katrina Stuart-Santiago could have not said it any better: Pacquiao fell into the “celebrity trap” that almost every famous personality in the Philippines falls into, even if they do not have the penchant for acting.  Remember Anak ng Kumander?  That was the start of his years-long confusion.

“He started being endorser for every product imaginable, from milk to a beauty clinic, from deodorant to car batteries, from sportswear to pizza.  He did a TV show and a movie, got to record a CD, got embroiled in a tabloid controversy about an extra-marital affair,” Santiago said in her column entitled Beyond Boxing, which came out in the last Sunday’s edition of the Times.

But Santiago also noted that Pacquiao’s status as an icon was not shaped by him alone, but by his closest friends, business partners, and the media.

“There is a sense that he’s actually been ill-advised all this time, maybe taken advantage of too, by the people around him,” Santiago said.

“The media is also to blame.  There is no sense of objectivity when Pacquiao is the subject of their story: they paint Pacquiao as someone who can do no wrong because he is reason for Pinoy pride.”

It is an easy means of advertising.  By holding on to the boxing shorts of Pacquiao, these people, politicians, products, movies, TV shows, and eventually, the giant networks themselves, gain unrivalled popularity and profit.  Much like a like a parasitic relationship, where the flea feeds on the blood of animals to live.  The difference is, these fleas can ditch Pacquiao anytime they feel that the boxer’s status is not bankable anymore.

Reality check

So, what should Pacquiao do?  First and foremost, he should not run for public office if he only intends to skip a huge chunk of the sessions to train for fights.  Yes, there are athletes who eventually became lawmakers –– former PBA players Freddie Webb and Robert Jaworski, to name a few –– but their careers did not interfere with public service because they ran after their retirement from basketball.

Well, maybe he can use this break due to a torn rotator cuff to assess what he really wants to do.  If he still wants to be a boxer, he should start accepting that too much entertainment would keep him from having a top-notch form.    He should contemplate whether he should continue playing and coaching for the Kia Carnivals, because playing competitive basketball maybe a contributing factor to why that rotator cuff was ruptured.

Why not use the extra time for singing and acting for training, if he wants to remain at the top of the totem pole?  Why not use the money that he has to bankroll the team, instead of making a fun of himself because with all honesty, he does not even know how to set a basketball play!  He has to accept that he is just an ordinary man, like anyone else.  He cannot play god and do everything at once.

More importantly, Pacquiao has to keep in mind that punching and preaching does not mix.  Other local boxing analysts such as Atty. Ed Tolentino have observed that after having a renewed faith, Pacquiao had a tendency to pity his opponents.  Even Roach has noticed before that while the boxer’s beliefs would benefit him in the long run, the change in lifestyle has implicated his boxing career.

“He had a lot of bad habits and he had a lot of good habits,” Roach said in an interview with FightHype, a few months before the bout with Mayweather.  “At one point maybe he gambled too much… he drank a little too much.  He definitely chased girls a little bit too much. Maybe his testosterone level is lower also, that might be taking away from his killer instinct.”

Once again, Pacquiao lost, and if ever he loses in the future, it is his own doing.  He has to know that he cannot go into a fight listening to Gospel songs: it has to be the Survivor’s Eye of the Tiger, otherwise, he is bound to lose.  Boxers fight to decimate their opponents, not bless them, teach good things, or pity them because they are getting out-boxed.  This is a sport where the stronger person emerges as the winner, and the weaker, the loser –– which is the same survival of the fittest thinking that was rejected by Jesus Christ himself.

Mainstream shit

BAKIT PA NGA BA TAYO  nagtataka nang sinabi ni Dan Brown na ang Maynila ang “Gates of Hell”, samantalang napaka-iresponsable nating mga Pilipino?  Lalo na ‘yong mga tiga-Maynilang katulad ko.  Sa pananaw nga ni Lourd de Veyra, too soft a term pa ito.  Irresponsible journalism, irresponsible entertainment, at irresponsible citizens.

Katulad nga ng sinabi ni dating MMDA Chairman Bayani Fernando, “Walang urbanidad”.

Lagot ka ngayon. (photo grabbed from pinoymovieblog.com)

Hindi na kailangan daanan muli ni Arnold Clavio ang media ethics para malaman niyang hindi tamang ginamit niya ang isang programa para depensahan ang kanyang bossing, at pulaan ang pagsasalita ng komedyanteng si Vice Ganda tungkol sa pagtakbo ni Senator-elect Nancy Binay.  Una sa lahat, karapatan niya ‘yon –– freedom of speech, ang karapatang magbigay ng pananaw ukol sa mga importanteng isyung pambansa.  Hindi ba’t ito rin ang ipinaglalaban ng mga media practicioners?

Sa kabilang banda, mukhang kailangang-kailangan ni Vice Ganda na dumaan muli sa kursong GMRC para malaman ang tama sa mali.  Kung sakali man, sana ay maipaalala ng kanyang guro na kung walang magandang lalabas sa kanyang bibig ay mabuting manahimik na lang.

Kahit pansamantala lang.

Dati, may ginawa akong artikulo na umiikot sa kakulangan ng pag-ibig sa bansang ito.  Hango ang pamagat nito sa lyrics ng kanta ni Franco Reyes na A Mass for the End of TimeWe only want the love in you.  At sa artikulong ito, mukhang nahulaan ko ang pinaggagawa ni Vice Ganda sa ‘sold-outconcert niya:

“Sabihin niyo nga sa akin, sibilisado bang maituturing ang isang mayamang lalaki na nanakit ng isang kaawa-awang traffic enforcer dahil sa sinita lamang siya nito?  Edukado ba ang tawag natin sa kolehiyalang namamahiya sa isang gwardya, sapagkat walang karapatan ang huli na sitahin siya dahil halos langit at lupa ang agwat ng kaalaman nilang dalawa?  Pamamahayag pa rin ba ang pamamahayag kung mayroong tatlong kolumnista ang nagkataong nagkapare-pareho ang isinulat tungkol sa pagtutol sa pagtaas ng buwis sa alak at sigarilyo?  Komedya ba ang tawag sa palabas kung saan ay ginagawang katatawanan ang kakulangan ng ibang tao?  Musika na ba ang panibagong pamamaraan ng pambabastos?  Flattery na ba ang paggamit ng ideya ng iba, nang walang pahintulot?  Sining ba ang walang kwentang pagtakip sa mural ng isang bayani?”

Mukhang may kulang sa hula ko.  Hindi kakulangan ang ginawang katatawanan ni Vice Ganda; sa halip, itinuon ng komedyante ang mga tirada niya sa pangangatawan ng beteranong brodkaster na si Jessica Soho.  Ayon sa kanya, sa tuwing tatapak sa timbangan si Soho sa timbangan, umaangal ang timbangan at nagsasabing, “One at a time.”  At kung bold star daw si Soho, “gang rape” daw ang eksena.

Para sa mga miyembro ng LGBT na pilit ipinagtatanggol ang ginawa ni Vice Ganda, aba, binigyan niyo kami ng panibagong dahilan para kamuhian kayo.  Kayo ang mga tipikal na tao na kahit mali ang ginawa ng kamag-anak, kaibigan o kalahi, ipagtatanggol pa rin hanggang kamatayan.  Walang iwanan.

Hindi ba’t kayo rin ang mga tao na sumisigaw ng pantay na trato, ano pa man ang kulay, lahi, itsura, at sexual orientation?  Ngayon, pinagtawanan ng isang binabae ang pagiging mataba ni Jessica Soho.  Ano ang gagawin niyo?  ‘Wag na ‘wag niyong masabi na ito na ang resulta sa pambu-bully sa mga bakla, sapagkat walang gustong bumangga sa pagtatalak ni Vice Ganda.

Una, mali ang bumuo ng komedya mula sa isang bagay na makakasakit ng ibang tao.  Maaaring hindi maaapektuhan si Soho, na masasabing may karunungan kumpara kay Vice Ganda, sa ganitong pang-aasar, pero ito ba ay magandang ehemplo para sa mga bata?  Hindi ba’t ang dami nang kaso ng mga estudyanteng nagpapakamatay dahil sa bullying?

Pangalawa, hindi magandang biro ang gang rape.  Ano kaya ang mararamdaman ni Vice Ganda kung ma-gang rape, sa totoong buhay ang kapatid niya?  O ang mga kapanalig niyang bakla?

O gusto ba nilang ma-rape?

Nakakaawa naman ang Pilipinas.  Kung iniisip natin na titino pa ang tao at bayan sa mga susunod na taon, at kung magkakaroon pa ng ‘golden age’ ang show business sector ng bansa, mukhang nalagpasan na pala natin ito.  Tapos na ang mga araw kung saan ang mga biro ay hindi lang umiikot sa katauhan ng ibang tao, at tapos na ang araw na kung saan ay mas tatangkilikin ng taumbayan ang matatalino at nakakatawa kumpara sa nakakatawa lamang.

Sabi nga ni Dong Abay, mabuti na lang daw at humorist siya at hindi comedian.  Dahil kadalasan, ang katatawanan mula sa isang humorist ay pinag-iisipan, at kaladasan din, ang katatawanan mula sa isang komedyante ay hinugot sa kung saan-saan lamang: hindi pinag-isipan ng malaliman.  Ang importante, matawa ang marami, kahit pa umiiyak ang iba.

Teka, bakit pa nga ba ako nagtataka?  Tambay ng Caloocan ‘to si Vice Ganda.  Hindi pa siya sikat, napanood ko na siya.  At ang ginamit niya para sumikat, ang walang kwentang pagtatalak niya.  Pero anong magagawa ko, natin, kung mas marami silang pumapalakpak sa kanya?

God bless Philippines.

Of stupidity and pride

AM I WRONG IN ASPIRING SOMETHING BIGGER FOR MY FELLOW STUDENTS?

Some of the people I am helping think so.  Time and time again, I looked like a ‘kontrabida’, mainly because I was hoping to see improvements with an organization that I left behind.  It seems that in their minds, I am a staging a destabilization effort to alter the schemes of an organization.  It seems that in their minds, I am bragging at where I am.

I don’t get it.  Am I wrong?  Are they mistaken?

Sometimes, I get confused with what should I do.  Should I be mum and act as if I don’t care, or should I tell them that they look like fools clinging to a lifeless academia?  Why emphasize that the students have the hand in carving out their futures, when we know that the future is dark as long as they stay there?  Why reason out that it is an organization to be taken care of, when the organization does not even care what your names are?

Sometimes, I find it stupid and funny that I have to plead to people for them to see things like the way I see it: panoramic view, 1080p, 60fps.

But I have to. We have to.

We should not enclose ourselves to what standards a community has been accustomed to: rather, we should strive for excellence on a daily basis, because the task at hand is not simple. It will never be simple. In reality, the responsibility is too big to handle, and the transition from dreams to reality is too fast. Who among you was not shell-shocked after stepping out of your doorways?

I was not so shocked. A few were not. It is not because we were born aware of our surroundings; instead, we grew in an environment conducive for human development. I grew up in a balance of poverty and luxury, of good and bad, of stupidity and brilliance. The people around us molded our heads and placed eyes behind our backs, above our ears, and above our toes, in order for us to see through every angle of life.

This is not a question of upbringing, or an insult to their wisdom — it is about a vicious cycle of ignorance regarding what is right and arrogance in accepting what is right. We were lucky to have people who are well-mannered, understanding and bright, and we, or I, want that open-mindedness to spread from within, especially in an organization vital in shaping the nation’s mindset.

We condition the minds of the people. But how can you do that if your mind is not conditioned?

Last minute analysis: Everybody loves Nancy Binay

FIVE OF THE LAST SEVEN Philippine presidents have had sons and daughters that ran or are running for public positions.  The exceptions are Former President Fidel Ramos, whose daughters were appointed instead of being elected, and our current head of state, President Benigno Aquino III, who is yet to have a wife and a child.  And in case you consider the late Fernando Poe Jr. as the winner of the 2004 Presidential Elections, watch out: former Movie and Television Review and Classification Board (MTRCB) Chair Grace Poe is running for senator.

Make that six out of eight: a 75% clip –– staggering numbers that speak louder than dynasties.

Filipinos adore these children as much as they adore the children’s parents.  In fact, there is no secret to how PNoy bagged the presidency: the death of her mother, democracy icon Former President Corazon Aquino, propelled him into Malacañang.  So strong the ‘Cory Magic’ that Mar Roxas, Manny Villar, and Former President Joseph Estrada could do nothing to stop it.

If they are not revered in a nationwide basis, such in the case of the Marcoses, then at least, they are still appreciated in their own areas.  Governor Imee Marcos and Senator Bongbong Marcos are still untouchables in the Ilocandia, even if their parents Former President Ferdinand Marcos and Former First Lady Imelda Marcos left an insidious reputation.  Estrada is a household name in San Juan, and Former President Gloria Macapagal-Arroyo’s family consider Pampanga their safehouse.  Actually, Arroyo’s identity as a presidential daughter served as an impetus for her political career.

 

From dynasty to dynasty

Vice President Jejomar Binay would never want to be left behind.  His family has been in Makati since the older Aquino appointed him as Mayor of Makati after the EDSA Revolution, and they have not faced an opposition strong enough to topple them off the helm.  For 27 years, one name has ruled the city –– what’s ironic is that the dynasty was born because the people ended a treacherous dynasty.

In fairness to VP Binay, he never needed to resort to vote-buying in order to secure the mayoralty.  And even when he ran for vice presidency, all he needed to win was a Chiz Escudero ad.  The country, as reflected in the approval ratings, is almost unanimous in saying that Binay has done so well with regards to governance, and as a token of gratitude, they will never allow the government to run without a Binay within it.

 

Senador ‘agad’

Well, except for his daughter, senatorial bet Nancy Binay.

A lot of people who use social networking sites are bullies.  The victims range from celebrities, politicians, and particularly unknown people: Daniel Padilla, the ‘Amalayer’ girl, and COMELEC Commissioner Sixto Brillantes –– this time, it’s Nancy Binay getting all the love.

The bullies can be anybody as well.  They can be ordinary college students, activists, journalists, and even primetime artists.  Recently, ABS-CBN’s It’s Showtime! star and comedian Vice Ganda commented about Nancy Binay’s lack of experience, and how the she seems to ride on the rise of his father.

’Yong wala kang background pero mataas agad, parang ’yung mga pulitiko lang ngayon, walang background pero senador agad,” the comedian said.  When asked who he was talking about, Vice Ganda made mention of Binay.

Binay countered by saying that she was on a “20-year on-the-job training” by being the person behind the success of her parent’s political careers.

Kung si Kris Aquino nga, sinabi niya mag-o-on-the-job training siya to prepare herself, ako I’ve been doing the on-the-job training for more than 20 years, with my mother, with my father, lalung-lalo na ngayon na naging vice-president na ‘yung father ko,” Binay remarked.

 

Why the hate

Debate-allergic?

Debate-allergic?

Is there something wrong with Binay gunning for a seat in the Senate?  Here are the qualifications set by the 1987 Philippine Constitution:

The qualifications for membership in the Senate are expressly stated in Section 3, Art. VI of the 1987 Philippine Constitution as follows:

  • No person shall be a Senator unless he or she is a natural-born citizen of the Philippines, and on the day of the election, is at least 35 years of age, able to read and write, a registered voter, and a resident of the Philippines for not less than two years immediately preceding the day of the election. 
  • The age is fixed at 35 and must be possessed on the day of the elections, that is, when the polls are opened and the votes cast, and not on the day of the proclamation of the winners by the board of canvassers.

Nancy Binay celebrated her 40th birthday a few days ago, can read and write, is a registered voter at Makati City, resides at, and has been living at the country for several years.

She can be hated so much, but the fact is, she can pursue any public office.

So what’s the fuss all about? Nancy Binay is a late replacement to whistleblower Joey de Venecia, which implies that she was not meant to be in the senatorial line-up of the United Nationalist Alliance (UNA).  And aside from that, she ranks at the upper part of the surveys effortlessly: according to the University of the Philippines’s BS Sociology students, she has not attended a single debate.

Although the Constitution states these requirements, which anyone can easily pass through, there are public-conceived notions and preferences regarding whom they should vote.  For example, a legislator is expected to be knowledgeable with the law, and local government officials should be well-versed in public governance.  Both are expected to be studious and present not only on important proceedings, but also on regular days.

 

Too ambitious and arrogant

Remember this: in transferring to a higher echelon, the masses would want a politician to do it slowly.  A quick transition from no one to someone is intriguing and arrogant, to say the least.  Political changes similar to that are made by either money or influence.  Or both.

Obviously, Senator Lito Lapid has no prior knowledge of the law and Grace Poe never set foot on any elected post before this poll, so, why is Nancy Binay despised so much?

Lapid is a level or two away from stupidity, but he never made the ambitious jump that Binay wants.  Lapid took it slowly, securing the vice gubernatorial and the gubernatorial posts of Pampanga, before advancing to the Senate.  Binay held no governmental post before –– the closest he got to was being both of her parent’s personal assistance.

When it comes to work ethic, Lapid is near to being unmatched in the Senate.  He is in the fifth spot for the most number of bills filed, while Binay, showed reluctance when she evaded every single debate against other senators, particularly the challenge by Team PNoy stalwart Risa Hontiveros.

Well, like Binay, Grace Poe has never been elected, but even if they are both loathed, Poe has the upper hand: Binay has a BS Tourism degree in UP Diliman, a far cry from public service, while Poe, aside from being an adopted daughter of an FPJ, she has a BA Developmental Studies in UP Manila and a Political Science degree from Boston College.  And she is not jumping from nothing at all.  Poe has done well in her time at the controls of MTRCB, reiterating the importance of the quality of the movie and television industry.

 

Goodbye Philppines

So, should the people vote for Nancy Binay?

It is a matter of personal decision.  Opinions will come and go, Nancy Binay’s detractors can be right or wrong, but this is what’s important: a public office is of the people, by the people, for the people.  If a person thinks that she is not fit for the senate just because of her credentials, then by all means, the person has no right to vote at all.  Anyone can run for public office, and by barring someone from doing should be tantamount to the cancellation of his or her own right to suffrage.

Yet people must also take this into consideration: she is part of a growing dynasty, and having similar bloodlines on the national executive level, on the legislative level, and on the local government scene is a danger, because it creates an easier path for rampant graft and corruption.  This is not to say that the Binays are corrupt, rather, the check and balance between the branches and sub-branches of government will be dramatically lessened.

In addition to that, the person has not proved anything.  How will the country know the truth behind her ‘OJT’ if they have not seen it?  What if all the talk she used in her campaigns are plainly propaganda?  Should the people give her a chance?  But how will the country know what she can do if she never gave herself the chance to showcase it in a debate?  Should the voting population rely on name-recall as the basis for a person’s over-all capability?

If the country does, then the electoral process has really gone to the dogs.  And it will really be more fun in the Philippines.

When is that flight to Mars again?

2016: Krissy for president

OKAY, BAGUHIN NATIN: baka makasuhan pa ko ng libel.  Hindi naman talaga sinabi ni Kris Aquino na tatakbo siya para sa pagkapangulo sa 2016 National Elections; sa halip, pagka-gobernador ng Tarlac ang “inaasam” niya.  Bakit sa Tarlac pa, at hindi sa Makati, kung saan siya nakatira?  Aminado siyang hindi niya kayang patumbahin ang pamilya Binay.

O baka naman hindi niya kayang labanan ang taong pinakamamahal niya?

Teka, ‘wag tayong showbiz.  Sinabi ng pinakabatang anak ni Ninoy at Cory Aquino sa isang press conference sa Cebu ang tangka niyang pagtakbo.  Ayon sa kanya, kukuha pa nga siya ng post-graduate course na tungkol sa pamamahala.  At siyempre, sino pa ba kung hindi si Senator Chiz Escudero ang kanyang mentor.

Wala namang mali dito (kahit mukhang mayroon): Pilipino siya, botante, nasa tamang edad (bagamat parang hindi siya umaakto ng ayon sa edad niya), at higit sa lahat, may makinarya para sa pangangampanya at sa pagkapanalo.  Marami mang naiinis kay Kristina, isa ring katotohanan na marami ang sumusunod sa kanya.

Pero maaalala natin na dati, sinabi niya na hindi siya maki-halubilo sa pulitika. Ngayon, nagkakatotoo na ang kinakatakutan ng mga kritiko ng administrasyong Aquino: ano bang malay natin kung ang sinabi niya noong isang araw e kunwari lang?  Sa 2014 pala, senador; sa 2015, bise-presidente; at bago matapos ang taon, pangulo.

Hindi ito malabong mangyari, lalo na at sa isang iglap, naging numero uno ang kuya niya sa mga survey sa pagkapangulo noong taong 2010.  Dahil sa pagkamatay ng kanilang nanay, si Benigno S. Aquino III nga ang kasalukuyang presidente ng Republika ng Pilipinas.

Kung susuriing mabuti, parang scripted na scripted ang mga pangyayari –– animo’y eksena sa pelikula eh.  Ilang linggo pa lang ang nakakaraan, nag-aksaya na naman si Kris Aquino ng airtime sa 24 Oras at TV Patrol ng GMA 7 at ABS-CBN.  Matunog na matunog na naman ang pangalan niya, at dahil nagsampa pa siya ng kaso laban sa dating asawa at basketball player na si James Yap, nagmukha siyang kaawa-awa.  Sa pamamagitan ni Bimby, hawak niya na naman ang simpatya ng madla.

Sinabayan pa niya ito ng anunsyo na lilisanin niya na ang mundo ng showbiz, na ayon sa kanya ay para na rin sa kapakanan ng mga anak niya.

Inosente lang ang nagtataka.

Bakit nga ba tayo nagtaka pa, eh ganito naman talaga ang nangyayari sa mga artistang lumalayo sa paggawa ng pelikula at palabas sa telebisyon –– nagiging pulitiko.  Sa lansangan at sa mga opisina dinadala ang nakuhang talento.

Pero ito, mainit ang usapin sa mga social networking sites tungkol sa worst case scenario: papaano kaya ang magiging sistema kung si Kris Aquino ang naging pangulo ng Pilipinas?  Bago ba ang State of the Nation Address niya, tutunog muna ang Program ID ng Kris TV?  Si Praybeyt Benjamin ba ang magiging Chief-of-Staff ng Armed Forces of the Philippines?  I-eendorso ba ng Department of Health ang paggamit ng Maggi?  Ano ang gagamiting language of instruction sa paaralan, Ingles ba, Tagalog, o ang kombinasyon nito?

Sa kabilang banda, nakaka-aliw siguro kung maging pangulo si Kris Aquino.  Kumbaga, may “light moments”.  Isipin niyo, kung siya ang maging presidente, si Boy Abunda ang spokesperson niya, at siyempre, interactive ang interview.  Sa sobrang interactive, sa pakiramdam ng reporter ay siya na ang iniinterview. Wag ka lang magugulat kung ang sinabi mo kahapon ay lalabas sa Linggo, sa The Buzz.

Sa 2016, siguro naman may trabaho na ako.  At naiisip ko na ang mangyayari kung maging pangulo si Kris Aquino, at sa Malacanang ang beat ko.

AKO: Mr. Abunda, ano po ang katotohanan sa isyu na nais ng ating pangulo na gagawing ‘pink’ na ang pintura ng buong Palasyo?  Ayon din daw ho sa mga nakausap kong sundalo, balak din daw gawing ‘yellow’ ang main pattern ng camouflage ng mga uniporme at sasakyan: totoo po ba ito?

BOY ABUNDA: Napakagandang tanong, Mr. Lalu: ito ay isang tanong na kaunti lang ang may kakayang magtanong; I mean, hindi siya naiisip ng ibang tao.  Tungkol sa mga pagbabagong iyan, ah, totoo nga na pink na ang magiging kulay ng Malacanang. Alam mo naman si Krissy, may pagka-kikay talaga kahit medyo matanda na, A-hi-hi-hi-hi-hi-hi!

AKO: Eh ‘yong tungkol po sa AFP?  Wala pa po ba tayong kumpirmasyon doon?

BOY ABUNDA: Wala pa namang nasasabi sa akin si Krissy, pero maganda siguro kung yellow ang kulay, para madaling makita ang mga nawawalang sundalo.  A-hi-hi-hi-hi-hi-hi!  Siya nga pala, totoo ba na ikakasal na raw kayo ng girlfriend mo for four years?!  Imbitahan mo naman sila?!  At totoo bang nag-live in kayo dati?

AKO: Wala pong katotohanan ang mga bali-balitang ‘yon, pawang tsismis lang po ‘yon.

BOY ABUNDA: Ah, ganun ba?  Eh totoo ba na––

AKO: Maraming salamat po Tito Boy! Salamat po sa oras niyo!

BOY ABUNDA: Maraming salamat din sa iyong pagpunta. At Jan Lalu, ikaw na!

AKO: No Tito Boy, Ikaw na!